به بهشت پنهان ایردموسی خوش آمدید

彡♥♥♥ روز بازگشت عارفانه ♥♥♥彡 彡♥♥♥ ویژه نامه روز عرفه ♥♥♥彡

                           

                   باز هم عرفه، با همه راز و رمزهایش از راه رسید؛ 

روزی پر از شور و شیدایی و شناخت؛

روز خوشه چینی بندگان از پهن دشت معرفت الهی؛ 

روزی که نگاه قلب ها، بیش از همیشه به آسمان است؛

روز چشم های بارانی و نیازهای آسمانی. 

آری، عرفه، روز بازگشت عارفانه است از کج راهه
گمراهی و تاریکی، به شاه راه هدایت و نور...



                                                    

عرفه، یادواره ای از اشک های چشم به راهی نیز هست. 
صفحات پر تأمل امروز،دل ها را به تمنای وصال آن یگانه می کشاند. 
امروز در عرفات، حضور موعود(عج) رونق صفا است.
و ما این سو با اشتیاقی پر رنگ،آرزوی آن یار و دیار را داریم. 
این سو به شیوه محفل جمعه های پر ندبه نشسته ایم 
و با کلمات ذی الحجه در خیمه های تنهایی خویش، بهار بهار
از فراق آخرین ذخیره خدا می گرییم.
اللهم عجل لولیک الفرج 




کیست تا کشتی جان را ببرد سوی نجات
دست ما را برساند به دعای عرفات
موسی من تو به دنبال کدامین خضری؟
گوشه ی چشم تو ابری ست پر از آب حیات
خوش به حال شهدایی که نمردند هنوز
که دلی دارند بشکسته تر از پیرهرات
دردشان دردی ست از درد ابوالفضل علی
تشنه لب با تن پر زخم لب شط فرات
نیست جز از جگر خونی شان این همه گل
نیست جز از نفس زخمی شان این برکات
یا حسین ابن علی عشق، دعای عرفه ست
عشق آن عشق که بیرون بردم ازظلمات
پشت بر کعبه نکردی که چنان ابراهیم
به منا با سر رفتی پی رمی جمرات
به منا رفتی و قنداقه ی توحید به دست
تا بری باشی از ملعبه ی لات و منات
تو همه اصل و اصولی تو همه فرع و فروع
تو همه حج و جهادی تو همه صوم وصلات
ظاهر و باطن تو نیست بجز جلوه حق
که هم آیین صفاتی و هم آیینه ی ذات
مرحبا آجرک الله بزرگا مردا
نیست در دست تو جز نسخه ی حاجات و برات
شعر ناقابل من چیست که نذر تو شود
جان ناقابل من چیست که گویم به فدات
تو کدامین غزلی عطر کدامین ازلی؟
از تو گفتن نتوانند چرا این کلمات؟
جبل الرحمه همین جاست همین جا که تویی
پای این سفره که نور است و سلام و صلوات
شاعر : علیرضا قزوه




«ای خدای بیت الله!
چشم ما را از سنگ و خاک بگیر و به 
جمال صاحب خانه روشن کن! 
ای خدای کعبه! 
ما را از خودمان تهی و آکنده از حضور خود کن! 
ای خدای خانه ‍! 
به زائرانی که بر در خانه ات آویخته اند
بگو که: ای خدای مکه! کی می شود که میزبان حقیقی خانه ظهور کند.
ای خدای مقام ابراهیم! 
دستیابی به مقام ابراهیم کار آسانی نیست.
حرفی از الفبای رفاقت ابراهیم را به ما بیاموز
و جرعه ای از جسارت ابراهیمی را در جانمان بریز. 
ای خدای احرام! 
توفیق ده که لباس اخلاق خویش را
از تن فرو بریزیم و احرام اخلاق تو را بر تن کنیم. 
کاش می شد که هرگز لباس خویش را باز نپوشیم. 
کاش می شد همیشه محرم باشیم!
ای خدای صفا و مروه!
همه عمر، سعی میان خوف و رجا را ارزانی بدار!
ای خدای زمزم! 
خواستن را به ما بیاموز و چشمه معرفت 
را از کویر وجودمان، زلال و لاینقطع بجوشان!
ای خدای محمد!
ننگ جهالت و جاهلیت را از دامان 
اسلام و مسلمانان پاک گردان!
ای خدای عرفات!
آدمی اگر حد خویش بشناسداز مصایب دهر مصون می ماند.
ما را شناسای حد خویش قرار ده!
ای خدای طواف! 
طواف بی امام، به گشتن به دور خویش می ماند؛ 
شرک و گمراهی است، چشم ما را در طواف،
به محبوب و مقتدایمان روشن کن! 
ای خدای لبیک! 
نیاید آن روزی که ما تو را بخوانیم و پاسخی نشنویم 
و رو به سوی توم آریم و روی باز تو را نبینیم.
ای خدای هاجر! 
عشق و اعتماد و یقین به خودت را در ما تقویت کن
تا دست تلاش و پای رفتنمان در مسیر تو فرونماند.
ای خدای مدینه!
احساس غربت و مظلومیت شیعه را در مدینه
به ظهور فرزند مدینه التیام بخش!
ای خدای حج!
آن که از محضر کریم تو دست خالی باز گردد، 
دچار غبنی عظیم شده است.
ما را مستحق ملامت ملایک مساز


اگرچه دیر...؛ ولى آمدیم
چه قدر شیرین است ساعت ها در بر دوست نشستن 
و زمزمه «الهى الهى» بر لب داشتن؛ ساعت ها بر کرانه اقیانوس 
معرفت دعاى عرفه نشستن و پاى در خنکاى آب زلالش شستن!
چه قدر زیباست بازگشت همگانى بندگان فرارى به
آغوش مهربان خدایى که همه را خواهد پذیرفت؛ 
مگر نه آنکه خود فرموده:
«اگر روى گردانان از من شدت شوق مرا به بازگشت شان
مى دانستند، از نهایت شعف جان مى دادند»؟!
الهى! این کهکشان بى نهایت رحمت تو و این
بندگان کوچک شرمسار؛ 
شاید دیر آمده ایم، ولى آمده ایم.
به زلال اشک هاى جارى بندگان صالحت در صحراى 
عرفات قسم، ما دور افتادگان از حریم عشق و عرفان را بپذیر!


عرفه، دلکده اى است وسیع که روشنى اش 
را هزاران قلم هم نمى توانند بنگارند. 
هر کسى در این روز مى آید و کلمات پر از اشک خود را
از لابه لاى نیایش چند صفحه اى عشق بیرون مى کشد.
زیباترین جشن رهایى زیر این چرخ کبود، ساعات خوش اشک ریزى است. 
شاید بتوان گفت لحظه تولد فلسفه اشک، عصر عرفه است. 
نام بهارى عرفه نسیمى است که غبار رنج ها را از دل مى زداید.
امروز، به عرفاتی که در «من»، قد کشیده است،
با تمام دلم قدم می‏گذارم! 
فرصتی دست داده، تا خود، این مدّعی عنوان خلیفه اللّهی 
را، به پای میز محاکمه بکشانم. 
باید لحظه‏ های خطا کارم را، بی‏ هیچ تعارفی، به قضاوت بنشینم! 
گذشته‏ ی اندوهگینم را عارفانه بنگرم و صادقانه به اعتراف برخیزم.
فردا دیر است! امروز، باید خودم را بشناسم!
بدانم کیستم و کجای عالم ایستاده ‏ام؟!
ای روح خسته و آشفته‏ی من!
شتاب کن! بلندتر قدم بردار!
دیار معرفت، نزدیک است و من، بوی خوش «عرفه» را می‏شنوم!
امروز، می‏خواهم غل و زنجیر اسارت از پایت، بگشایم 
و یوق بندگی «تن»، از گردنت بردارم! 
می‏خواهم به بال‏های همیشه بسته ‏ات،
وسعت پرواز ببخشم! ... با من بیا!
تو را به سرزمینی می‏برم که تمام سروهایش، از بار تعلّق آزادند! 
به دیاری که زیر «چرخ کبودش»، تمام «همّت‏ها» رنگ «او» را
دارند و دل‏ها، «هروله‏ی» قُرب و اشک‏ها، طعم
نیاز و سرها، همه سودای بندگی‏اش را! 
تو را به سرزمینِ کشف و شهود می‏برم؛ 
تاعظمتِ گشمده ‏ات را بیابی و وسعتِ بی‏نهایتت را به تماشا بنشینی! 
فردا دیر است! همین امروز، باید دنیای درونم را بشناسم 
و سرگردانی‏ام را به مقصد برسانم!
راه سخت و طولانی است و من، توشه‏ ای جز حسرت و گناه، به
همراه ندارم! باید تا قلّه‏ی «ندامت» صعود کنم و گردنه‏ های
وحشتناک «جهل و هوی» را دور بزنم. 
باید از آهِ جانسوز توبه، آتش‏فشان خاموشِ وجدانم را شعله ‏ور سازم.
باید از برهوت «منیّت‏ها» عبور کنم و دریا دریا 
گناهم را پشت سر بگذارم!
آه، چه راهِ دشواری را پیش رو دارم!
باید امروز در عرفاتِ وجودم جاری شوم و از رایحه ‏ی
دل‏انگیزِ «دعا»، مست و سرشار.
امروز، وسعتِ بی‏نهایت خدا را، به رُخ خود خواهم کشید!
باید امروز، ساکنان عرش و ملکوت، با فریاد «اَنْتَ الّذی»های 
من، هم‏آوا شوند و از اعتراف «انا الّذی»،هایم، به شِکوه، آیند!
امروز، صحرای عرفاتِ وجودم را، به بهشتِ دل انگیزی
از «عرفه» مبدّل خواهم ساخت و هم‏زمان با هبوط «منیّت‏ها»، لحظه‏ ی قشنگِ
تولّد «آدمیّتم» را جشن خواهم گرفت.
خدیجه پنجی



عرفه، روز نیایش است؛
روزی که قطرات اشک، چون کودکان مادر از
دست داده، دامن عرش را محکم می‏گیرند و بنیاد هستی را به لرزه درمی‏آورند.
روز عرفه، روز «خدایا خدایا!» است؛ 
روزی که کبوتران دعا از گنبد آبی «ربنا» پرواز می‏کنند 
و فوج فوج به ایوان کبریا فرود می‏آیند و تا برگ استجابت 
را از دستان سخاوتمند «یا غفار» نگرفته‏اند، بازنمی‏گردند.
عرفه، روز اعتراف است؛ 
اعتراف بندگان گناه‏کار در شبستان نیلگون اشک استغفار، 
در محضر بلند پروردگار.
عرفه، روز استغفار است؛ 
استغفار از رجس و پلیدی، استغفار از هر آنچه زشتی
و بدسرشتی است. عرفه روز بازگشت است؛ 
«بازگشت به خویشتن»، بازگشت به دامن پرمهر
یار، به آغوش نگار، بازگشت به آرامش و قرار.
عرفه، صمیمانه‏ ترین روز بنده و مولاست. 
بندگان، امروز صمیمانه و صادقانه در حضور مولا به تقصیر گناه 
خویش اعتراف می‏کنند و مولای مهربان و عطوف، دست نوازش 
بر سر و رویش می‏کشد و آسمان آسمان آسایش و آرامش به او هدیه می‏کند.
امروز روز سبز دعاست؛ روز عبودیت، روز بزرگ پرستش.
امروز بندگان، صادقانه بندگی می‏کنند و خواجه، سخاوتمندانه خواجگی.
امروز روز نیایش است؛
روز «یارب، یارب!»
امروز، عرفات، بارگاه حسین است. 
حسین آمده است که آخرین زمزمه‏ های فراق را 
شکوه و نامه وصال را توسط یار، امضا کند.
امروز، عارفانه ‏ترین زمزمه‏ های هستی از تارهای حنجره حسینی
به سمت آسمان می‏رود و راه‏های آسمان را کهکشان کهکشان روشن می‏کند.
امروز، زمزمه ‏های حسین، هستی را به وجد می ‏آورد.
سلام بر حسین! سلام بر اصحاب حسین!
قنبر علی تابش


زمزمه زائران در عرفه 
یا رب این کعبه مقصود تماشاگه کیست 
که مغیلان طریقش گل و نسرین من است
دست‏های پر از نیازمان را بر آستان مهربانی‏ات می‏گشاییم 
و با سر انگشتان پر از التماسمان تنها بر درگاه تو می‏آویزیم.
خدایا؛ تو همانی که 
«لَیْسَ لِقضائِهِ دافِعٌ وَ لا لِعَطائِهِ مانِعٌ».
خدایا، تو همانی که در شداید و مصائب تو را خواندم، 
اجابت کردی، و اگر شکرت کردم، افزونم دادی.
خدایا، تو را به کدام نامت بخوانم که تمام نام‏ هایت مقدس است؟
تو را به عطایت بخوانم یا به جلالت؟
به رحمانیتت؟ به مهربانی‏ات یا به معبودیتت ؟
به جود و کرمت یا به عفو و بخششت؟
ای خدای کعبه! ما را از خودمان برهان و به خودت برسان.
اکنون که ما را در مقام ابراهیمت جای داده‏ ای،
اکنون که لباسی محرمیّت را به تن کرده ‏ایم و وجودمان را از پلیدی‏ها زدوده ‏ایم، 
اکنون که میان صفا و مروه فقط یا رب، یا رب زمزمه می‏کنیم
و اکنون که در چشمه زمزم ایستاده ‏ایم و صدای لبیک از این چشمه می‏جوشد؛ 
اکنون که در عرفات مناجات، در مقام تعظیم در برابر تو ایستاده ‏ایم،
به ما نشان ده که چه بودیم و چه هستیم.
یا قابِلَ التَّوْباتِ، من این‏جا نیامده‏ ام که توبه کنم و توبه بشکنم، 
من آمده ‏ام که در مقام بنده ناچیز، در برابر جلال و بزرگی ‏ات به خاک بیفتم
و وجودم را از تاریکی‏ها بزدایم و تنها نیازمند تو باشم.
دست‏هایم را در مقام سپاس در آستان تو بالا می‏گیرم و فریاد می‏زنم
أَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمینَ فقیر و خسته به درگاهت آمدم، 
رحمی! که جز ولای توام نیست هیچ دستاویز.
مرضیه کامرانی اقدام




امروز روز عرفه
روز بخشیده
 شدن گناهان و
روز نیایش
 و روز بارش چشم‌های 
خاکیان بر شما
 آسمانیان مبارک باد
التماس دعا 
در لحظات قشنگ خلوتتان . 


نظرات مطلب

فرم ارسال نظر

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.

درباره سایت

  • :: www.irdemousa.mihanblog.com ::
    ایردموسی,اردموسی,ایردیموسی


    پیشنهادات و مطالب و عکس و فیلم و فایلهای صوتی خود را جهت درج در این وبلاگ بنام خودتان به آدرس ایمیل vasileh2012@gmail.com ارسال نمایید . با تشکر

    ====================

    گورمه لی دی اردی میستی باغلاری/
    ازون دره لری اوجا داغلاری/
    چیچک لرین قیرمیزی سی اغلاری/
    نه دئسیدون کندیمیزده واردی/
    اغاجلاری باشدان باشا باریدی/
    چرشنبه ده باشلاردا پای گئدردی/
    اداخلی قیز بایرام لیقین گودردی/
    دانیشمازدی امما گوزی گولردی/
    گوزل گوزل کندیم تندیر لرون یانیرلار/
    اوشقلارون کندین دادین قانیرلار/
    تاتاچورک هله چیخمور یادیمنان/
    ایندی ده وار دویمامیشام دادینان/
    گوزل کندیم تندیر لرین توستی سی/
    پنجه یی شین فتیرلرون ایستی سی/
    کندیمیز قورولوب دره ایچینده/
    اداملاری یولمادا یا بیچینده/
    الماسی وار الچاسی وار باغیندا/
    کهلیک اوتی بویمادرن باغیندا/
    گول لر عطری ایرانیندا یاغیندا/
    گوزل کندیم داغلاروندا قار اولسون/
    اغاجلارون بوتون دولی بار اولسون/
    اوشقلارون جوانلارون وار اولسون/
    ایران اشون تندیر اوسته قایناسون/
    قویون قوزون چول چمنده اویناسون/
    گوزل کندیم اوزخلاردان سلامیمی ال گینان/
    محبت ائت منی یادا سال گینان.
    (شاعر: خانم فرحروز نوراللهی ایردموسی)
    ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

    بخش ایردموسی(سبلان ) در فاصله 14 كیلومتری غرب اردبیل در پهنه دشت اردبیل واقع گردیده است آب و هوای این روستا كوهستانی و معتدل می‌باشد . این روستا مانند سایر مناطق اردبیل در بهار و تابستان دارای آب و هوایی معتدل و مطلوب و در زمستان نیز دارای آب و هوای خنک می‌باشد.
    ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
    توجه:

    بخاطر ضرورتی که در امر تسریع اطلاع رسانی اخبار و رویدادهای مهم ایردموسی وجود داشت، تصمیم گرفتیم تا با همکاری شما عزیزان از این پس رویدادهای مهم ایردموسی را از طریق سامانه پیام کوتاه به تمام افردای که شماره خود را در این سامانه ثبت کرده اند ارسال کنیم.

    عزیزانی که تمایل دارند تا از این امکان سایت بهره مند شده و اخبار مهم ایردموسی را از طریق اس ام اس دریافت نمایند، می توانند نام و نام خانوادگی خود را به شماره ذیل ارسال کنند.

    3000601400
    (بدون کد و پیش شماره)

آخرین عناوین

نظرسنجی

این وبلاگ را چگونه دیدید ؟


تصاویر منتخب 3

بهشت پنهان ایردموسی

تلاش برای معرفی ، اعتلا و شکوفایی ایردموسی

اطلاعات سایت